Vanochtend werd ik wakker met het gevoel van, oh wat zou ik nog veel willen slapen, maar het was intussen alweer negen uur. Ik was vannacht een paar keer wakker geworden en dan van je tegen de morgen in een diepe slaap.

Nou, voor wie mijn dagboek leest hoeft zich om mij geen zorgen te gaan maken hoor, dit is maar tijdelijk. Dit heeft alles met de situatie met mijn moeder te maken.

Vanochtend heb ik nog veel telefoontjes gepleegd ,er moet van alles geregeld worden, maar dit is ook niet erg, want een ieder leeft met ons mee en dat doet ons ook goed en daar putten wij weer kracht uit, want we hebben nog veel!!! kracht nodig in de komende tijd.

Vanmiddag zijn we om drie uur naar mijn moeder gegaan, we hebben eerst even op een terrasje gezeten om nog even te genieten van het toch best aardige weer. Toen we bij mijn moeder kwamen ,zei de verzorgster, ze slaapt heel!!! diep, nou wij zeiden we gaan eventjes bij haar kijken en even wat in haar dagboekje schrijven.

Nou, ze hoorde onze stem en haar voeten begonnen te bewegen, we konden merken dat ze iets vertrouwds hoorde. Ik ben gelijk begonnen met haar nagels te lakken in een een zachte kleur, toen ik dit had gedaan begon ze ineens met haar armen te zwaaien en probeerde haar hand naar haar ogen te brengen. Ze is te uitgeput om haar ogen open te doen, maar haar smalle gezicht drukte duidelijk genoegen uit.

Mijn jongste broer Frans had een heel mooi boekje voor haar gemaakt, waarin haar dierbare spullen staan gefotografeerd, echt schitterend!!! Gisteren hadden Frans en Conny dit voor haar meegenomen, maar toen was mij moeder heel ver weg, in een hele diepe!!! slaap. Ik heb vanmiddag het boekje gepakt en haar verteld dat Frans dit heeft gefotografeerd etc., ik heb haar alle bladzijden laten zien en er op mijn manier wat bijverteld.

Dit is het boekje, op de voorkant staat de foto afgebeeld van het huis waar ze heel lang heeft gewoond, het huis heet “DE GOUDEN HAND”. Het boekje heb ik gefotografeerd op de dekbedhoes ,die op het bed van mijn moeder ligt.

Ze genoot, het grauwe ging wat van haar gezicht, haar lippen bewogen en we zagen dat ze wat wilde zeggen, maar ik heb haar gezegd dat ze gewoon lekker moet genieten en dat wij haar ook zo wel begrijpen.

Mijn moeder geniet toch nog heel veel als er iemand is en zeker als het vertrouwd is, ze kan volgens ons alles horen. Heerlijk, zo kunnen we haar nog veel lieve dingen in het oor fluisteren, zodat ze met een veilig gevoel afscheid van het leven kan nemen. Ze is bang om alleen te sterven ,maar in het Hospicehuis is ze nooit alleen en wij zijn heel dicht bij haar en mijn broers en schoonzussen doen ook alle moeite om zoveel mogelijk bij haar te zijn.

Ik heb al in een eerdere dag in mijn dagboek gezegd, dat we gekozen hebben voor dicht bij ons in de buurt, dit omdat wij niet meer werken en er ieder moment kunnen zijn. Wat moet dat fijn zijn dat je kinderen zo dicht bij je staan.