Vandaag is de steen geplaatst
Vanmiddag liepen we in Den Bosch, we waren lekker even aan het winkelen. Ik was voor mijn gevoel nog niet in de winkels geweest afgelopen feestdagen, ja bij Appie Heijn en even vluchtig door een tuincentrum. Vandaag hadden we eindelijk ene hele dag de tijd om lekker te neuzen in allerlei winkels. We waren nog maar net uit de garage of daar ging onze mobiele telefoon. Ik zei gelijk tegen Willem, dat gaat over de steen op het graf. Ik was namelijk vandaag van plan om te bellen hoe lang het nog zou duren voordat deze zou worden teruggeplaatst.
De man aan de andere kant van de telefoon wist ons te vertellen dat de steen weer op het graf was en dat we nog niet aan de letters mochten komen, deze moesten nog even harden. Even beklom mij een raar gevoel, nu is het definitief, nu is het echt waar, nu staan beide namen vermeld op de steen. Nu heb ik dus echt geen ouders meer, wel ouders, maar ik kan ze niet meer aanraken en kan niet meer die kleine verdrietjes in de ogen van mijn moeder zien. Raar, nou ja dit vindt misschien iemand die dit leest raar, ik dacht zolang de steen er niet opligt kunnen er nog wonderen gebeuren, nu zijn mijn ouders echt saampjes. Wij gaan zo snel mogelijk het graf bezoeken en een kaarsje branden, als mijn ouders dit zien, zullen ze blij zijn en gelukkig zijn met het feit dat ze weer bij elkaar zijn.
Ook al liggen ze in Leusden (een begraafplaats in het bos) begraven we laten ze niet alleen, we blijven ze bezoeken en we blijven ze ver- wennen met af en toe een bloemetje . Er staan op het graf prachtige zijden bloemen, een bos en een pot met donkerrode bloemen. Dit is het bloemstuk wat mijn vader eens voor mijn moeder had gekocht.
Dit is voor mij toch een hele bijzondere dag, nooit aan gedacht dat ik nog eens een telefoontje zou krijgen met het bericht, dat de naam van mijn moeder was toegevoegd aan de naam van mijn vader. We zijn heel vaak met mijn moeder naar het graf geweest en we hebben getuurd naar de naam en geboortedatum/overlijdensdatum van mijn vader. Gek, dat er nooit één moment bij me is opgekomen dat mijn moeder daar ook al heel snel bij zou staan. Toch ben ik heel blij dat ik het allemaal heel bewust onderga, zo zijn mijn ouders niet echt “dood”, ze zijn voor mij in een andere wereld, een wereld waar geen pijn en geen verdriet is. Een wereld waar ze saampjes nog kunnen nagenieten van het leven wat ze hier op aarde hebben mogen genieten.
