Vanochtend zijn we al vroeg op pad gegaan, we hadden vol programma voor vandaag, het belangrijkste doel was naar het graf mijn ouders. We zijn eerst naar Zeist gereden en hebben we ons een poos(je) vermaakt in een quiltwinkel. Hier was het heel druk , maar reuze gezellig met al die vrouwen die op zoek zijn naar dat ene “lapje stof”. Vervolgens zijn we naar de vogelbescherming gereden,die was hier dichtbij en hier hebben we ons vermaakt bij de vogelhokjes en de verrekijkers.Ook hier waren we niet de enige die naar een verrekijker kwamen kijken.

Toen hebben we onze rit vervolgd naar Leusden, naar het graf. Het weer was intussen nog niet veel opgeknapt, het was koud en de regen had zich net verschuild achter de vele grijze wolken. De steen op het graf was erg mooi geworden, de naam van mijn moeder was er mooi bijgezet. Het was best even een schok toen ik de naam van mijn moeder zag staan, tegelijk ging de gedachten door me heen dat ze nu samen waren.Dat stelde me weer gerust. We hebben de bloemen, vlinders, kandelaartjes weer een plaatsje gegeven op de steen en daarna even wat foto’s gemaakt.

Deze foto is van een struik die achter het graf van mijn ouders al een beetje probeert te ontluiken.

We zijn toen naar het “huis”van mijn ouders gereden en hebben daar de auto neergezet en zijn we net als we heel vaak deden, zijn we nog even naar de stad gelopen. (dit is 10 min. lopen) .Toen we terugkwamen en weer in de auto stapte, zei ik, wat raar dat mijn moeder niet bij de deur staat te zwaaien. Ze zwaaide altijd en ik zag dat ze altijd een paar tranen wegveegde. Ze vertelde me dat als we weggingen ze altijd “even”moest huilen, ze had dan even het gevoel dat we heel ver weg woonden. Ik zag dat er al weer iemand anders in het “huis”van mijn ouders woonde, gelukkig maar, want ze hadden een mooi plekje in hun aanleunwoning. Nu kan iemand anders daar gelukkig oud worden.