Wat voor weer was het verleden jaar om deze tijd?????

Achttien januari, vandaag was het rustig weer met af en toe wat regen. Het was eigenlijk wel frisjes, ondanks de hoge temperatuur (10 graden). Verleden jaar om deze tijd liep ik buiten foto’s te maken van het spookachtige weer. Het stormde zo erg dat het gewoon griezelig was. Alle bomen kraakten en af en toe kwam er een tak uit een boom vallen. Dat er zo’n tak uit de boom kwam vallen was nog niet zo erg, maar er vielen hele bomen om en er vielen bomen op chalets en op geparkeerde auto’s. De foto’s hieronder laten even zien hoe het hier te keer ging en dat dit iets meer was als “een tak”.

Vandaag was het weer dan niet spannend, maar ik had wel wat spannends te doen. Vanmiddag had ik mijn proefoptreden voor morgenavond. Ik dacht dat dit met mijn eigen clubje was, maar toen ik binnenkwam zat er heel veel jongelui. Er waren er al een paar aan het gitaarspelen en toen ik dat zag, dacht ik, nee dit vind ik doodeng. Toch heb ik mijn gitaar laten stemmen (dit moest) en toen heb ik een pepermuntje laten smelten op mijn tong. Wij hadden vroeger een huisarts, die zei altijd als je wat nerveus bent dan wil een pepermuntje wel helpen in zo’n situatie. Mijn gitaarlerares had ook nog gezorgd voor een grote pot pepermuntjes.

Op een bepaald moment moesten we plaats gaan nemen, ik op het podium en de Jet moest naast het podium plaats nemen. Zij had haar eigen stoel meegenomen( Jet is gehandicapt). De microfoons werden bijna tegen mijn gitaar aangelegd en de lampen gingen branden en ik moest vooraf tellen en ja hoor daar zaten we ineens te spelen. Even trilden mijn vingers als een riet, maar ik dacht, rustig ,gewoon doorspelen. Na het eerste lied werd er heel luid geklapt, maar nu nog ons spel met drie gitaren. Dit ging ook heel goed, het klonk heel erg mooi. De jongen(Martijn) die met ons meespeelde( de derde gitaar) was heel nerveus, raakte even heel het gitaarspel kwijt. Voor hem gaan we morgenmiddag nog een keertje het prachtige muziekstuk doornemen.Dit is zo mooi omdat we alle drie een andere toonhoogte en snelheid spelen. Ik ben er nu wel achter , ook al ben je nog maar 16 jaar, dan kunnen de zenuwen je toch flink in de war brengen. Toen ik weer in de auto zat had ik eeen goed gevoel, het was hartstikke leuk en toch ook wel heel grappig dat ik na zón korte tijd gitaarles al op een podium zit te spelen. Ik hoop dat morgenavond nog leuker wordt, want dan zit het vol, overvol met publiek.