Een landing van een sierduif
Vanochtend werden we wakker met een heerlijk weertje buiten. Het was al vroeg warm. We hebben de kussens op de tuinstoelen gelegd en de koffiemachine aangezet en de appelvlaai uit de koelkast gehaald. Intussen waren mijn schoonzus en zwager al ge- arriveerd bij hun chalet. Ze komen een paar dagen vakantie vieren en dan trekken ze verder naar Frankrijk (als het weer daar beter gaat worden).
We hebben hun gelijk gehaald voor een bakje koffie en natuurlijk een flink stuk appelvlaai. We genoten met volle teugen van het prachtige weer tot dit werd verstoord door een geringde sierduif.
Eerst zat de duif op de grond, maar vervolgens vloog hij naar mijn stoel en nam plaats op de leuning. Ik vond dit niet echt leuk, maar ik dacht, nou ja heel even!!! dan. Dit even duurde niet lang, want hij nam een sprongetje en liet zich op mijn hoofd vallen. Ik voelde dat hij zijn pootjes vastklemde op mijn hoofd. Ik schrok zo , dat ik mijn handen op mijn hoofd plaatste en een flinke poging deed om de duif van mijn hoofd te krijgen. Een gilletje bleef van mijn kant niet achterwege. De duif maakte een salto en kwam in mijn heerlijk kopje koffie terecht en vervolgens nam hij weer plaats op de grond. Mijn schoonzus en zwager hebben alles kunnen volgen en zagen dat de duif het op mijn rode haar had gemunt. Ze lagen dubbel van de lach!!!
Ik heb toen de duif weer op de grond zat mijn echtgenoot een fotocamera in de hand geduwd en gevraagd of hij even een fotootje wilde maken. De duif is verwend met wat eten en water, we denken dat hij even moest uitrusten op zijn tocht. Hij heeft gewoon even een klein tukkie gedaan op de emmer met voer.
Vanmiddag zijn we met onze dochter en haar vriend gezellig naar een kunstmarkt geweest , het was eigenlijk veel te warm, ook al was deze buiten. We zaten daarom al heel snel op een terras met een heerlijk koud biertje met popcorn. Toen we thuiskwamen zat de duif er nog, maar vanavond om een uur of acht is hij weer aan zijn terugtocht begonnen. Hij dacht natuurlijk, ik ben toch al laat en de eerste prijs kan ik ook niet meer behalen. (hij had een nummer om zijn pootje)
4 reacties
Frans
Grrrr, zo’n duif in je haar…
Ik vind vogels leuk maar ze moeten wel hun plek weten.
Eerlijk gezegd: ik ben bang voor ze, onzin natuurlijk, maar het komt vooral door hun gefladder wat ik niet kan waarderen.
Wel een leuk verhaal, misschien heeft ie nog een troostprijs gewonnen.
En anders kan hij zij vriendjes nog vertellen over zijn avontuur.
Jet
Gho Greetje jammer dat Willem niet meteen z’n kamera in de hand had.Kon je de foto opsturen naar de krant.Dat had niet alleen de duif ’n kans op ’n troostprijs,maar jij ook.
Ja ik zou ook gelachen hebben als ik het gezien had.
Wat ’n weer hé ik lig zowat te zwemmen in men bed.Hoop dat we zo ’n buitje krijgen.
Gr en tot weer eens doeiiiiiiiiiiii Jet
Greetje
Ja Frans, ik griezelde ook van top tot teen, ik voelde z’n pootjes toen ik een poging deed om hem van mijn hoofd te verwijderen.
Het zou wel heel leuk zijn als hij een troostprijs zou winnen, want ik ben geschrokken, maar hij zal ook wel geschrokken zijn.Ja en zoiets maak je niet iedere dag mee op je route.
Ik denk dat z’n vriendjes best jaloers zullen zijn, lekker verwend worden met eten en drinken en dan 120 procent aandacht, wie is daar niet voor te vinden??? en dan nog op de foto?? en dan nog verschijnen op internet?
Greetje
Jet, Willem was even bij de schuur, dus die heeft het niet gezien, die hoorde alleen mijn gil(letje). Trouwens die vind zoiets niet vervelend, ik vind het verschrikkelijk als een vogel of zoiets op mijn hoofd gaat zitten.