Een jaar geleden namen we afscheid van mijn moeder, voor altijd!!

Vandaag alweer een jaar geleden dat we afscheid moesten nemen van mijn moeder. Dit jaar is snel gegaan,best wel moeilijk om ineens geen moeder meer te hebben. Altijd even bellen, even bijpraten en dan ineens kan dit niet meer. Helemaal geen ouders meer, dat is toch raar, voor mij in ieder geval wel. Ik heb heel lang een rose bril opgehad en gedacht dat mijn ouders niet zouden sterven, nou ja eerlijk gezegd, heb ik er eigenlijk nooit bij stilgestaan. Het verlies van mijn vader een paar jaar geleden heeft veel pijn en verdriet gedaan, maar het verlies van mijn moeder ervaar ik weer heel anders. Dit komt volgens mij omdat ik nu geen ’thuis” meer heb, het “thuis” is nu op de begraafplaats.

De foto op de voorkant van het boekje is het huis waar mijn moeder in Dokkum heel lang heeft gewoond. Dit boekje had mijn jongste broer gemaakt als herinnering aan mijn ouders. Hij had alle mooie dingen in haar huis gefotografeerd en verwerkt in dit boekje.

Mijn gitaarmaatje: vanmiddag zijn we naar het ziekenhuis geweest, even een bezoekje brengen aan Jet. Ze heeft een zware operatie(5 uren) achter de rug en dat was vanmiddag nog goed te merken. Ook nu gaat het nog niet goed, maar ze wil naar huis, ze wil thuis beter worden. Nou toen ik ze vanmiddag zo zag liggen, dacht ik, kind rust hier toch nog even lekker uit. door haar hele lage bloeddruk wordt ze af en toe naar de hartbewaking gereden,maar ze denkt daar zelf heel gemakkelijk over, ze zegt, dit zijn momentopnamen.Ook ben ik heel benieuwd of ze morgen echt naar huis mag. Daarna hebben wij nog een gezellig terras bezocht aan het water en hier hebben we genoten van de warme zon en een trappist. Even de dag in gedachten aan me voorbij laten gaan.