We hebben heerlijk uitgeslapen vanochtend, de zon was niet te zien toen ik wakker werd, dus ik dacht!! niet kijken, gewoon doorslapen. Na het ontbijt wilde ik het strijkijzer pakken om nog even wat kleine dingen te strijken.

Terwijl ik het oppakte (niet lachen) knakte er iets in mijn rug en dit ging gepaard met een hevige stekende pijn. Lopen ging heel erg moeilijk, maar na een poosje kon ik me toch weer wat beter bewegen. Ik heb mijn rug gelijk ingesmeerd, want ja dit is echt schrikken, dit komt nooit goed uit, maar nu zeker niet. Manlief heeft het strijkwerk voor me gedaan en ik heb me de rest van de dag wat rustig gehouden, in ieder geval heb ik niets meer opgetild. De pijn is er nog,maar ik blijf het maar insmeren, hopelijk verdwijnt de pijn dan zo snel als hij is gekomen. Het is toch te gek voor woorden dat ik na zoiets lichts optillen door mijn rug ga, terwijl ik nooit, nou ja bijna nooit last van mijn rug heb. Zou het iets te maken hebben met een paar daagjes weg??

Of komt ouderdom echt met gebreken?? Ach dit is iets wat gelukkig weer voorbij kan gaan.