Een telefonische ontmoeting na 40 jaar<%image(20090713-telefoon18.gif|50|50|null)%>

Gistermiddag ging om omstreeks half vier de telefoon. Ik pakte de telefoon op en zei, met Greetje. Aan de andere kant hoorde ik zeggen, met Greetje Ronner? , ja zei ik en er ging van alles door me heen. Ik dacht er gaat iets niet goed met de familie van mijn vader of moeder.Maar gelijk zei de man aan de andere kant van de telefoon, gelukkig we hebben je gevonden. Ik ben Aad …… en Marijke …… moet je ook wel bekend in de oren klinken. Mijn hersentjes kraakten en terwijl ik Marijke aan de telefoon kreeg, kwam er langzaam weer van alles boven. Ik heb met Marijke dik veertig jaar geleden een aantal jaren gewerkt in de zwakzinnigenzorg. Ook was ik getuige bij hun huwelijk, nou het werd een heel gezellig en heel lang telefoongesprek. Marijke zei: we hebben elkaar veertig jaar niet gesproken en we gaan weer gewoon verder waar we waren gebleven. De hele avond hebben Willem en ik in het verleden zitten graven, grappig hoe zo’n ontmoeting van alles naar boven haalt. Marijke en ik hebben ook dezelfde ongemakken van ons lichaam doorgemaakt en hebben beide nu B12 injecties nodig om ons lichaam op peil te houden. We hebben onze e-mail adressen uitgewisseld en de eerste mails hebben we al gedaan en er zullen nog veel volgen. We hadden een hele hechte groep in de zorg, we waren allemaal intern en daardoor ook op elkaar aangewezen. We hadden elkaars steun ook heel erg nodig, het werk was heel zwaar en er vloeiden af en toe diverse traantjes. We maakten dit weer goed om in de zusterskamer een wijntje te drinken en in mijn herinnering was daar vaak een stuk appeltaart bij.We hadden met de zusters onder elkaar een soort van wedstrijd, we haakten pannenlappen. Dit was omdat degene die het eerste verliefd werd, deze als eigendom kon beschouwen. Ik denk dat Marijke de eerste was, maar dat kan ik hoor net van mijn echtgenoot dat wij de eerste waren. Grappig, dat na zo’n telefoontje dit allemaal weer boven komt.

Het is nu maandagavond en het is vandaag heel mooi en warm weer geweest. Vanochtend werden we wakker geschud door de tandarts, we hadden al lang en breed op de stoel moeten zitten. In mijn gedachten zat dat we donderdag moesten, maar mijn hersentjes waren wat in de war. Gelukkig heb ik nog even het ziekenhuis gebeld hoe laat ik daar moest zijn en dat was ook een andere tijd dan dat ik had opgeschreven. Het was dus echt!!!!!!!! maandag. Gelukkig is alles weer recht gebreid, ja de tandarts is een paar weken verschoven.

Onze kipjes Miep en Aagje, ze zijn zo broeds, ze liggen steeds samen in het leghok, het zijn echte moedertjes. Ik heb even een foto gemaakt, ze kijken me heel vertederend aan en ze piepen heel zachtjes.

Ook zag ik nog een slakkenhuis liggen, het was helaas leeg.