Weer zo’n mooie lentedag, de deuren en ramen konden weer open staan. Ineens zie ik weer leven in de bomen en de struiken , alles zag er zo triest uit. Ook de vogeltjes hebben last van de lentekriebels, ze vliegen achter elkaar aan en fluiten het mooiste lied om maar indruk te maken op een vrouwtje. Op de tafel die bij mijn atelier staat is het ook lente, we hebben onder het mos allemaal bollen gestopt toen we de tafel opmaakten met mos, aarde en plantjes.
Vanmorgen heb ik de randen aan twee quiltjes gemaakt voor de drieling. Morgen maak ik de rand aan het derde quiltje en zondag gaan we ze brengen. Ik heb zonet even gebeld en degene voor wie ik ze gemaakt heb was heel verbaasd dat ze alle drie al klaar waren.Ik maak nog een mooie foto hoor voor mijn handwerksite voordat ze de ledikantjes gaan toedekken. Ze zijn heel mooi geworden.
Vanmiddag heb ik weer gitaarles gehad, ik heb nu een uur in de twee weken. een uur is wel heel intensief, maar ik ben met vele verschillende dingen bezig en dan heb ik die tijd wel nodig om alles uitgelegd te krijgen. Ik had vanmiddag veel te vragen, gitaarspelen gaat al aardig goed, maar er zijn zoveel bijkomende dingen, zoals Flageoletten spelen, dan moet je een gehele vinger op zes snaren leggen, maar je mag hem net niet aanraken. Toch ontstaat er een trilling, waardoor er toch mooie tonen uitkomen.Als je nooit muziek hebt gespeeld komen er vele nieuwe dingen op je pad. Toch als ik dan de uitleg op les heb gekregen, gaat het lichtje weer wat voller branden.
Nu ik de quiltjes klaar heb en het vest van onze dochter,
ben ik met de Stormloper begonnen. Deze ga ik maken van heel dik vilt, hij is echt heel apart!!! De benen en de schoenen heb ik al deels klaar.
Na gitaarles zijn we nog met mijn horloges weggeweest, de batterijtjes waren volgens ons op. Helaas kan het ene horloge niet worden voorzien van een nieuwe batterij. Hier was waarschijnlijk iets mis met het uurwerk, om dit te maken kost vijftig euro en het andere horloge konden ze niet open krijgen en dat moest even bij hun blijven tot er een collega zou komen die het misschien wel open kon krijgen. Mijn echtgenoot had ook al een wilde poging gedaan, maar ook hem lukte het niet. Nou dat wil wat zeggen, want dat maak ik niet vaak mee, hij weet vaak voor alles een oplossing.
