Veertien Maart

Afscheid nemen is met zachte vingers, wat voorbij is. Dichtdoen en verpakken in de goede gedachten ter herinnering.

Dit kleine gedichtje heb ik van internet geplukt.

Veertien maart, het is alweer acht jaar geleden dat we afscheid moesten nemen van mijn vader. Niet zomaar afscheid, maar voorgoed. Wat heeft dit afscheid veel pijn gedaan. We hebben de laatste week met mijn broers en schoonzusjes en mijn moeder nog voor hem gezorgd. Mijn vader had A.L.S. en we wisten dat we binnen een week voorgoed afscheid van hem moesten nemen.

Die week blijft me altijd bij, de nachten dat we om de beurt waakten en mijn vader alle liefde en zorg gaven die hij wilde. Ja en dan ineens is daar het moment dat je geen vader meer hebt. Dat doet pijn, gelukkig hadden we nog een moeder, maar mijn vader had een speciaal plekje in mijn hart. Toen ik geboren werd sprong mijn vader een “gat” in de lucht, een dochter!! Een vader blijft voor een dochter toch iets speciaals. Sorry broers, met jullie was jullie vader ook heel erg blij hoor , maar ik vond dit wel grappig om te vertellen.

Dit kaartje vond ik tussen de spulletjes van mijn “schoonmoeder”. Mijn vader maakte alle kaartjes zelf op de computer. Dat vond ik zo knap, bejaard en dan toch nog interesse voor de computer. Ze had alle kaarten bewaard die naar haar toegestuurd waren. Deze vond ik wel heel speciaal om in mijn dagboek te zetten. Ik ben zo benieuwd wat mijn ouders voor Nel, mijn “schoon”moeder hadden gemaakt. Mijn ouders kregen altijd zelfgemaakte borstplaat, nou niet alleen zij, maar de hele familie geloof ik.

Even nog iets over mijn bezigheden vandaag, gitaar gespeeld, huishouden gedaan en vanmiddag ben ik aan het vilten geweest.

Dit is de voorkant van de tas, ik heb er met wol wat versiering op aangebracht.

Dit is de binnenkant van de tas, deze heb ik ook geheel gevilt. Wel spannend hoor, nu moet ik de tas nog “Walken” en dan moet hij meer gaan vervilten en zo wordt hij een stuk kleiner.