Weer even bijpraten….

Het is nu zondagavond, we hebben net saampjes de vaat gedaan. Buiten is het koud, de plantjes staan allemaal te bibberen. Nou ze hebben gelijk, want ook wij hebben de houtkachel aangestoken. Wat is dat toch heerlijk warm en gezellig, daar kan geen centrale verwarming tegen op.

Ik geniet zo van de houtkachel, heerlijk de warmte voelen en het knetteren van het hout. Aan het eind van de middag had ik de kaarsjes aan gestoken en de houtkachel. Daarbij genoten we van een glas lekkere witte wijn en de cantates van Bach. Toen dacht ik, dit is zo’n moment dat het geluk niet op kan. Ik denk dan aan onze kinderen, kleinkind, het samenzijn met mijn echtgenoot, samen genieten. Ik zat te borduren, mijn echtgenoot zat te lezen. Ook kijk ik dan om me heen en geniet van onze boerderij en de mooie wordende tuin.

Ons kleinkind, Sofie, ja die stond ineens in de box. Wij zaten een bakje koffie te drinken en ineens zagen we ons kleine meisje een poging doen om te gaan staan. Nou dit duurde niet lang, ze stond ineens en liet dit ons nog een paar keer zien hoe ze dit nu precies deed.

Onze poes is er niet zo blij mee dat Sofie kruipt, want ze kruipt gelijk naar haar toe . Onze poes zie je dan denken…… oei dat is uitkijken. Als Sofie huilt, gaat de poes miauwen, ze vindt het niet echt leuk.

Ze zal nog heel veel geduld moeten oefenen met Sofie, want ja voor Sofie is het een speeltje dat geluid maakt.