En toen was het stil

Vandaag hebben we onze moeder begraven. Het was een prachtig afscheid, dit hebben we gehouden in de kapel van de aanleunwoning waar haar thuis was.

Mijn broer Frans, las een prachtig gedicht voor,dit heette “DE COCON” ,dit gedicht had hij uit een boekje gehaald , dat in het Hospicehuis lag, waar mijn moeder de laatste dagen van haar leventje lag.

Deze vlinders liggen ook in de kist en het graf van mijn moeder

Ook las Conny (de vrouw van Frans) een schriftlezing voor en de kleinkinderen staken de kaarsen aan bij de foto’s van mijn vader en moeder voor “het” STILTEMOMENT, even stilstaan bij mij het verlies van mijn vader, vier jaar geleden.

Het was mooi om te zien hoe een ieder afscheid van haar nam, ze had een rustige blik op haar bleke gelaat. Ik kon zien dat het zo goed was, niet meer benauwd en geen hevige pijn meer.

MIjn moeder hield van beren, ik verzamel oude beren.In mijn verzameling zat ook een kerstbeer, ja die hoort bij een verzameling. IK heb deze beer aan mijn moeder meegegeven, mijn moeder hield zo van de kerst en wilde deze nog graag meemaken.Deze kerstbeer zal haar in haar nieuwe wereld vergezellen en zo zal ze altijd een “kerstgevoel” hebben.

Deze foto is door Frans gemaakt, de beer zat al bij bij haar aan het hoofdeind in de kist.

Esther , de vrouw van mijn oudste broer had gezorgd voor een blijvende herinnering aan deze dag, ze had een doosje ,gevuld met rolletjes en op ieder rolletje stond een tekst uit de bijbel. Bij het verlaten van de kapel kreeg een ieder zón bijbeltekstje mee naar huis.

De schoonzoon (Rob) van Frans en Conny speelde””Last Post” op een trompet ,bij het graf van mijn vader en nu ook van mijn moeder.Dit was het definitieve afscheid. Het klonk zo mooi!!!! Het galmde over de begraafplaats en deze is in het bos.

We hebben ontzettend veel liefde en steun ontvangen door de vele kaarten, e-mails en lieve telefoontjes. Dit is een ware steun voor ons geweest in deze moeilijke en emotionele tijd.

Het was vandaag (zondag) de dag na de begrafenis “Stil” ,onze telefoon bleef stil, geen e-mails meer. Gelukkig kreeg ik vanavond een lieve e-mail van mijn jongste broer Frans, deze had samen met zijn vrouw net als wij, een fijn gevoel over het afscheid van mijn moeder. Ik vind het altijd jammer. dat ze dit zelf niet kon zien, wat zou ze hebben genoten van alle aandacht.

We moeten nog als kinderen haar huis ontruimen, maar tussendoor pakken we weer het “gewone”leven op. Tussen het “gewone” leven zal ook de verwerking aan ons knagen,niet alleen het feit dat we niet meer ‘even”naar mijn moeder toe kunnen, maar ook het feit dat we geen ouders meer hebben. Wij moeten nu als kinderen de “kar” trekken,wij staan nu vooraan in de rij.