Het is zondagavond, bijna negen uur. We hebben net overheerlijk gegeten. Onze Miepie (de poes) ligt boven mijn toetsenbord, ze kijkt hoe ik de toetsen bewerk. Vanmiddag is onze dochter met haar man geweest, het was weer een gezellige middag. Vanmiddag was de kennismaking met hun hond en onze poes.

Het was voor onze poes een verrassing dat er een hondje bij ons binnenkwam. Ook voor Terry, de hond, was het echt een complete verrassing. Hij dacht, wat is dit nu, onze dochter hield de hond aan de lijn, want ja, ze moeten eerst aan elkaar wennen. Toch kwam Miepie, onze poes iedere keer even kijken, ze was heel nieuws- gierig naar daar “beest” wat bij haar baasje op schoot vertoefde. Het was leuk om te zien, onze gromde ietwat tegen Terry , maar even later liet Terry horen dat hij ook grommen kon. We hebben genoten van het ontdekken van elkaar en het accepteren. Miepie liep op het speelgoed af van Terry en snuffelde in haar etensbakjes en Terry genoot van het speelgoed van Miepie. Terry ontdeed al snel de oortjes van het speelgoed van Miep. Net of ze dacht, hier kun je niet mee spelen. Oortjes zitten alleen maar in de weg, als het om het echie gaat.

Gisteren heb ik een podiumoptreden gehad, ik heb twee songs gespeeld en gezongen. Mijn gitaarlerares heeft de tweede stem verzorgd. De ene song was van Mary Black, Only a womans Heart en de andere song is een gedeelte uit het gedichtenboekje van de “Cocon”. De Cocon is het huis waar mijn moeder haar laatste dagen van haar leventje heeft doorgebracht.

Als vlinder wil ik vliegen weg uit mijn cocon Grenzeloos ontdekken Met kunst als voedingsbron

Als vlinder wil ik vliegen strijk overal even neer waar schoonheid is te vinden en ik met liefde creëer <%image(20100613-260px-Thomas_Bresson_-_Citron-1_(by).jpg|260|262|null)%> Ik heb hier zelf de muzieknoten en de gitaarakkoorden bij gemaakt.

De beide songs gingen hartstikke goed, ik genoot van het hele optreden. Ik was van te voren wel iets nerveus, maar het viel me alles mee toen ik eenmaal aan het zingen en spelen was. Alles is op video opgenomen. Ik was de enige die gitaar speelde, de andere leerlingen speelden piano of zongen gezamelijk of alleen. We kregen een prachtige roos als bedankje voor onze “lef” om mee te doen.

Oh ja, mij sjaal van de viltcursus is al klaar,ik heb hem op mijn paspop in mijn atelier gedrapeerd.

Mijn kraag is nog niet helemaal vervilt, hopelijk kom ik daar morgen aan toe.

Met mijn schoonmoeder gaat het ietwat beter, ze is weer bij de “mensen”, nou gelukkig maar, ze was zo anders dan anders. Ja ,dat valt direkt op omdat het zo’n “kwieke” vrouw is. Ze mankeert van alles. Haar eettafel thuis wordt voor een groot gedeelte inbeslag genomen met pilletjes e.d. De vergtootglazen heeft ze nodig voor haar gezichts- vermogen,haar gezichtsvermogen is heel slecht. Ze wil nu zelf wel een paar weken revalideren in een verpleegtehuis. Ze is flink geschrokken van dit zware hartinfarct. Ook voelt ze wel dat haar krachten wat afnemen (ze is 90 jaar) . Ze wilde nooit hulp, ze kon het wel redden, ze had niet in de gaten dat de kinderen die om haar heen wonen heel veel doen en dat ze zonder deze hulp helemaal niet goed kan functioneren.Nu ziet ze dat gelukkig in.